Dag 42: Bezoek Cabo Finsterra.

Dag 42: Vrijdag 07 september 2007. Temperatuur 18 tot 33 graden Celsius, onbewolkt en veel zon. Om 07.15 uur staan we op en doen redelijk snel onze dingen, want we moeten om 09.00 uur met de bus mee naar Fisterra, het meest westelijke punt van Europa. Met de stadsbus naar het station en vervolgens per lijnbus naar Fisterra (21,40 Euro retour p.p.). Men heeft ons verteld, dat de busrit ongeveer 1,5 uur in beslag zal nemen, maar feitelijk komt het neer op een rit van ongeveer 3 uur. Voor we vertrekken, nemen we nog snel een ontbijt in het restaurant van het busstation. Ja, ja, ja weer croissants, maar het valt me op dat ze overal anders smaken en telkens toch weer lekker zijn!! De rit met de bus loopt langs de grillige Galicische oceaankust en trakteert ons op mooie panorama's, pittoreske dorpjes, oude vissershaventjes. Kortom je komt gewoon ogen tekort. Totaal geen vervelende tocht, mits je wilt zien wat aan je voorbij gaat. Aangekomen in Fisterra lopen we op gevoel naar de haven, die vlakbij het busstation ligt. We lopen eigenlijk gewoon met de andere buspassagiers mee en met z'n allen gaan we op in de weekmarkt. We kopen daar een flinke hoeveelheid druiven, waar we ons vervolgens aan te goed doen bij een klein strandje. We zoeken daarna de feitelijke weg naar Cabo Fisterra.

Na enkele keren vragen vinden we de juiste weg. Ook hier staat de Jacobsroute met de bekende schelpen aangegeven. We moeten toch nog een flinke wandeling van 3 kilometer bergop maken. Geen straf dus, want eigenlijk hadden we met de fiets moeten gaan. De temperatuur is ruim boven de 30 graden, maar binnen een half uur lopen zijn we bij de vuurtoren. We realiseren ons, dat we bij kilometerpaal 0 feitelijk de Camino fysiek hebben voltooid. Nic en ik gaan beiden onze eigen weg. Ik probeer zover als mogelijk door te lopen, neem uitgebreid de tijd om tot me door te laten dringen, dat ik de Camino heb gedaan/voltooid. Een heerlijk gevoel. Dat gevoel deel ik met Alice, door haar te bellen. Ze vraagt me of Fisterra net zo indrukwekkend is als Landsend in Cornwall (Engeland).

Ik moet bekennen dat Landsend mooier is naar mijn mening, maar dit punt heeft ook zo zijn charmes. Ik beleef het op een totaal andere wijze. Het is dus eigenlijk niet te vergelijken. Het is windstil, de oceaan is zoals de Engelsen dat uitdrukken: "Smooth as a mirror". Op diverse plekken ontdek ik resten van gedoofde kampvuurtjes. Hier blijken pelgrims hun kleding en schoeisel te verbranden, wat hoofdzakelijk dan 's nachts gebeurt. Om daar gedurende enige tijd te zitten en te staren over de ocenaan is toch indrukwekkend. Zeker tegen de achtergrond van de wetenschap dat ik zojuist de Camino heb beëindigd. Ik neem nog een souvenier mee naar huis, wat voor mij altijd een blijvende herinnering zal zijn. We lopen terug naar het dorp, waar de marktkooplui hun kramen aan het afbreken zijn. We belanden in een restaurantje waar we lekker eten. Nic eet soep en ik eet een salade. Samen eten we grote sardines (heerlijk) met gekookte aardappels en een fles rode wijn. Als dessert een lekker ijsje.

De hele entourage van haven, strand, oceaan, zon, vissers enz. is leker relaxed. We zijn een half uurtje te vroeg voor de bus en we nemen dus nog maar een koel pilsje. De rit terug is even onderhoudend als de heenweg, maar zowel Nic als ik dommelen af en toe wat weg. Zo rond 20.00 uur zijn we in Santiago en nemen de stadsbus naar Plaza Galicia. We wandelen op ons gemak naar het pension onderweg onderbroken door wederom een terrasbezoek, waar we nog uitgebreid het Spaanse avondleven, het flaneren der Spaanse vrouwen gadeslaan. Is ook wat!!! Het oog is hiermee ook tevreden gesteld. Om 21.30 uur zijn we terug in het pension. We werken elk ons dagboek/reisverslag bij. Nic kijkt nog naar wat sport op de televisie en valt eigenlijk meteen in slaap. Ik besluit toch nog even een rondje te gaan wandelen, anders lig ik de hele nacht te woelen. Voor morgen geen concrete plannen, waarschijnlijk om 12.00 uur naar de mis, met zwaaiend(?)wierooksvat, hopen we maar. Om 00.45 uur ben ik terug in het pension en ga ik naar bed.