Hier kom je tijdens het fietsen en/of lopen echt tot jezelf. Nic en ik praten tijdens het fietsen over allerlei belangrijke en minder belangrijke zaken. We leren elkaar steeds beter kennen heb ik het gevoel.
Vlak na het vertrek, nadat we de rivier de Garonne oversteken, komen we in het dorp Illat en bij de kerk is het nogal druk, veel mensen en muziek. Ik besluit een stempel te gaan halen. Het is per slot van rekening zondag en er is wellicht een pastoor. Blijkt allemaal waar te zijn. De pastoor, die ik spreek vertelt, dat hij het vandaag erg druk heeft. 2 x een doop en 2 x een huwelijksinzegening en uiteraard er tussendoor een zondagsdienst. Als gevolg van een tekort aan priesters moet hij 5 parochies bedienen en daarom zo vertelt hij, dat hij zoveel mogelijk zaken op zondag tracht uit te voeren.
(NB: Hier ligt nog een emplooi voor collega Hein als diaken! Leven als God in Frankrijk!).
Als het er op aankomt om een stempel te zetten blijkt de stempel nergens te vinden. Conclusie wel een Monsieur le Curé gevonden, maar geen stempel. Curieus!!!
Rond 15.00 uur leggen we aan bij restaurant Le Haut Candais, hetwelk wordt gerund door een Nederlands (echt)paar. We kunnen niet meer eten, want het is dus al ruimschoots 14.00 uur geweest. Om 19.00 uur zijn we weer aan de beurt als we dat willen. We krijgen wel een prachtige stempel en we kopen een glaasje Cola à €2.50 per stuk.
Nic vindt het niet van enig ondernemerschap getuigen, dat we niets kunnen eten. Als er klanten zijn dan doe je toch wat, is hij van mening!! In Frankrijk dus kennelijk niet en 's lands wijs 's lands eer geef ik als antwoord. We rijden verder naar Pissos via de Route National halen zo enkele kilometers in die we afgelopen dagen teveel hebben gereden. Om 15.50 uur komen we aan op de camping in Pissos. Een bomencamping met veel krekels. Dat wordt wat vannacht. Na het inchecken en opzetten van de tenten, ga ik douchen. Bob eb Rianne Koning, het echtpaar die ik gisterenavond gesproken heb, zijn ook op deze camping aangekomen. Na het douchen gaan Nic en ik op de fiets naar Pissos om iets te eten. We vinden een Italiaans restaurant, waar we op het terras een meer dan prima pizza eten, met een lekker flesje wijn erbij. Even nadat we besteld hebben komen ook Bob en Rianne het terras op.
Ze gaan aan een tafeltje naast ons zitten. Rianne blijkt net als Nic een gepassioneerd roller-skater te zijn. Bob is een normale recreatie-fietser. Beiden blijken ware globe-trotters te zijn. Ze hebben, zo blijkt uit hun verhalen zo wat elk continent bereisd te hebben. Zo werd de trouwdag van Nic, zonder zijn Ineke, toch nog beloond met een zeer zwoele, gezellige avond op een heerlijk Frans terras. We fietsen in het pikdonker naar de camping. Ik me heb voorgenomen een brief te schrijven aan Alice, om zo mijn belevenissen met haar te delen. Via de telefoon is het allemaal eigenlijk te kort. Dus brieven schrijven heb ik me voorgenomen. Dus naast de aantekeningen voor het reisverslag, heb ik mezelf er nog een belangrijke schrijftaak opgelegd. Is en blijkt voor mij een goede uitlaatklep te zijn.
We stoppen om het te bekijken. Bijzondere wijze van eerbetoon aan de overledenen hier in Frankrijk. E.e.a. stemt tot nadenken over de wijze hoe wij onze overleden dierbaren behandelen en "wegbrengen" naar het crematorium en/of kerkhof.
Onderweg zie ik op diverse plaatsen langs de route enkele zeer goed onderhouden graftombes. Het blijken officiële graven te zijn. Doet me denken aan een monumentje, dat ik enkele dagen geleden zag in Nouâtre (maar daar later meer over).
Als snel komen we in de buurt van St. Emilion. De plaatselijke camping staat goed aangegeven, maar blijkt vol te zijn. De vriendelijke dame overlegt met haar collega en men heeft nog wel een plaatsje op een speciaal kampeerveldje voor groepen. Omdat er geen groepen zijn mogen wij daar wel gaan staan. Let op: Zonder blikken of blozen wordt er €26,= gevraagd zonder elektra of douche. We bedanken de mevrouw heel beleefd en gaan op zoek naar een volgende overnachtingsmogelijkheid. Aangezien het zeer heet is, lopen we nog even naar het sanitairgebouw om onze bidons met koel water te vullen. We worden meteen door een campingmedewerker benaderd en hij verzoekt ons non-verbaal de camping te verlaten. We rijden St Emilion binnen waar het zeer heet, maar ook zeer, zeer druk is.
Veel Engelsen. Bij het touristenbureau informeren we naar een camping langs de Santiago de Compostela route.
Eerstvolgende camping is in Cadillac is ongeveer 35 km verder. Geïnformeerd naar pensions en/of hotels. Alles was volgeboekt wordt medegedeeld. We besluiten om verder te rijden naar de eerste voor ons passende overnachtingsmogelijkheid. In verband met de hitte hebben we wel in St. Emilion gegeten om daarna de route weer op te pakken.
Van het geplande "wijnproeven" is dus totaal niets terecht gekomen. Wel jammer dus, maar wat we in het dorp gezien hebben is het wel "goed" geweest voor onze portemonnee.
In Branne stelt Nic voor een hotel te nemen. Blijkt het hotel gesloten te zijn. Bij een benzinepomp informeren we naar de juiste weg. Uit het gesprek, dat ik met de eigenaar heb blijkt, dat het evengenoemde hotel failliet is gegaan aan een tekort aan toeristen (en dat 10 km van St. Emilion). Vervolgens in diverse plaatsen nog naar overnachtingsmogelijkheden geïnformeerd doch zonder resultaat. Uiteindelijk rond 18.15 uur passeren we het plaatsnaambordje Cadillac en zowaar een aanwijzing voor een camping. Deze camping blijkt ongeveer 3 km van de weg te liggen en wel op een heuvel, dus moeten we flink klimmen. Is een zeer eenvoudige gemeentelijke camping te zijn, waar slechts 3 caravans staan. En er is geen eetgelegenheid. Een van de campinggasten weet ons te vertellen, dat er ongeveer 300 meter naar beneden een restaurantje is waar gegeten kan worden. Wij fietsen er naar toe, want we willen wel wat eten. Blijkt het restaurant wel open te zijn, maar vandaag niet voor passanten, want het is voor een grote groep mensen afgehuurd. Dus geen eten. Dus besluiten we naar het centrum van Cadillac te rijden, waar nog een camping is. Snel de tenten opgezet en het dorp in om te eten. We eten een heerlijke frisse salade. Terug op de caming onder de douche. Op weg naar de douche ontmoet ik een Nederlands echtpaar, die ook de route fietsten. Dit jaar van Tours tot over de Pyreneeën. Het bleek Bob en Rianne te zijn. Tijdens het gesprek komen de graftomben langs de route en het monumentje in Nouâtre aan de orde, wat ik ook gezien heb. Het monumentje was opgericht voor hun overbuurvrouw die daar vorig jaar aan een hartstilstand, op die plek is overleden. Heel bijzonder, dat je het hebt gezien en enige dagen later ontmoet je mensen, die je vertellen voor wie het eerbetoon is bedoeld. Het zijn bijzondere ontmoetingen en bijzondere dingen, die je ziet en meemaakt op de tocht naar Santiago. Wederom diep onder de indruk van de grootsheid van de natuur, waar ik deel van uit mag maken. Erg moe, maar met een geweldig gelukkig gevoel, ga ik om 01.30 uur slapen.
De bakkersvrouw wenste ons een goede fietstocht naar Santiago de Compostela en toonde volop respect.
De broodjes hebben we op een zonnige plek in het dorp "pastoor gemaakt".
We laten St. Angau achter ons en via het "flink" glooiende landschap rijden we Brie (van de kaas en dat weet ik dus nog steeds niet, want ik ben het vergeten te vragen).
Bij het gemeentehuis een stempel gehaald. Een gemeente-medewerker die we zien, spreekt ons aan en toont luidkeels zijn respect voor 2 fietsers die uit Nederland naar Santiago de Compostela fietsten. Hij roept alsmaar "Chapeau, chapeau; bon courage!"
We zijn ons ervan bewust dat we bevoorrecht zijn om deze tocht te kunnen en mogen maken. Ik raak steeds meer onder de indruk van de pelgrimstocht en ben me er steeds meer van bewust, dat de mens maar van ondergeschikt belang is ten opzichte van de natuur. Je bemerkt elke keer weer hoe klein en machteloos je bent in deze schoonheid. Kortom: Het doet je wat!!! In welk opzicht dan ook. De fietstocht is een moderne vorm van retraîte, die ik in principe éénieder van hoog tot laag aanbeveel.
In een klein dorpje nemen we bij "Jimmy" het plaatselijke café annex bar/restaurant een plat du jour. 