Wie ben ik:

Ik ben Maarten Lautenslager 53 jaar, bijna 32 jaar gehuwd met Alice, mijn geliefde en gewaardeerde (v)echtgenote en gezinsmanager. Wij wonen in Veldhoven, onder de rook van Eindhoven. We hebben 2 uitwonende zoons Jeroen (25) en Niels (22), die in Breda en Veldhoven wonen. Ik ben al meer dan 31 jaar werkzaam bij de politie, waarvan de de laatste 13 jaar bij de Vreemdelingenpolitie in Eindhoven en omstreken, waar we met een flink aantal collega’s dagelijks druk zijn met het vreemdelingen gerelateerd politiewerk. Het is een fijne job, die we met plezier doen.

woensdag 15 augustus 2007

Dag 1: 28 juli 2007 Dag van vertek.

Dag 1: Zaterdag 28 juli 2007. Dagafstand: 62.48 km. Temperatuur: 20/22 graden Celsius winderig en halfbewolkt. Fietstijd: 3 uur 16 minuten. Gemiddelde snelheid: 19.08 km p/u
Beginstand kilometerteller: 6735km
Dag van vertrek.
Om 08.00 uur samen met Niels naar de kapper "de Barbier", waar ik me kaal heb laten scheren.
Vervolgens naar huis om de allerlaatste dingen in orde te brengen. Jeroen laat weten dat hij eerder zal aankomen in Eindhoven. RyanAir vliegt dus weer eens op tijd.
Volgens afspraak gaat Niels met Alice Jeroen van het vliegveld Eindhoven Airport afhalen en ze rijden van daaruit door naar Vessem.
Ik pak mijn fiets en rijd nog even langs de fietsenmaker om Bas van Herk gedag te zeggen. Onderweg naar de rozenkweker, waar ik voor voor Alice een bosje rozen als afscheidskado koop, kom ik nog langs de kapper, die me nogmaals veel succes en veilige kilometers toewenst.
Via Zandoerle en door de bossen, rijd ik naar Vessem, waar Alice en de jongens al zullen zijn.
Ik word welkom geheten door broeder Fons van der Laan. De mensen, die hebben gezegd te komen zijn er bijna allemaal.
Naast de geplande koffie met krentebrood maakt broeder Fons er een ware happening van!! We zingen zelfs en er is een zeer fraaie toespraak.
Het rondgaan van de kaars waarbij de gasten mij een goede reis toewensen is zeer indrukwekkend. Dit alles had ik dus echt niet verwacht en ik ben zeer onder de indruk, meer dan emotioneel zelfs. Daarna probeer ik mijn zeer zorgvuldig voorbereide speech te doen, maar door de emoties overmand, bak ik er naar mijn beleving/mening helemaal niets van. Ik sla me er door heen en uiteindelijk is het gelukt.
Daarna een informeel samenzijn, waarbij ik van iedereen persoonlijk en zorgvuldig afscheid neem. Op mijn verzoek wordt er een foto gemaakt van de vier broers Lautenslager.
Nadat ik van Alice en de kinderen afscheid heb genomen, vertrek ik ongeveer 50 minuten later dan gepland om 12.50 uur richting Rijkevorsel.
Tine, mijn schoonzusje, legt alles vast op de video en gaat er een CD van branden. Heel erg bijzonder. Ik heb er totaal niet aan gedacht. Is erg attent en lief.
Via Hoogeloon, Bladel fiets ik naar Reusel waar ik bij de grens met Alice nog even telefoneer om haar te bedanken voor de wenskaart met lieve en bemoedigende woordjes, die ze in mijn bagage heeft gestopt. Na wat gegeten te hebben stap ik weer wat minder geƫmotioneerd en veel rustiger op de fiets en rijd naar Arendonk om daarna via het jaagpad naar Turnhout te fietsen.
De wind is stevig tegen als ik richting Merksplas en Rijkevoorsel rijd.
Via een telefoontje van Alice hoor ik dat Nic, mijn fietspartner, reeds in Rijkevoorsel is en bij de kerk op mij wacht. Na een tiental minuten ben ik er ook en op het bankje voor de kerk praten we wat bij.
Het routeboek geeft aan dat de camping 5 km ten oosten van de stad ligt. In een lingeriewinkel vraag ik de weg. Het blijkt dat we ongeveer 5 km terug moeten fietsen. We stellen ons zelf gerust met de vaststelling dat dat zeker niet de enige keer zal zijn!!
Op recreatiecentrum Breebos, vlakbij de plaatselijke gevangenis, zetten we onze tenten op. We drinken koffie en bouillon en gaan daarna douchen.
Een Belgisch echtpaar van een stacaravan nodigt ons op de koffie en we praten tot ongeveer 21.00 uur. Als het begint te regenen snel de fietsen op slot en de tent in.
We liggen dus al om 21.30 uur in bed. Niet te geloven, maar het is echt waar.
We kunnen niet in slaap komen, ondanks het feit dat we beiden toch moe zijn van afgelopen nacht en dag. Als het ophoudt met regenen, hebben toch nog een uurtje gepraat met de buurman. Uiteindelijk zo rond 23.00 uur hebben we de slaapzak opgezocht.

Geen opmerkingen: